Giuliana  Pambianchi

 La mi' poesia

Bravo Don Pietro !

 

Bravo don pietro !

Presentata al VI° concorso di poesia dialettale

"Renzo De Scrilli"

 

Don Pietròn era el pret dla Brombolona, 'na parocchia sa 'na chies e 'na ventina de chès tel mont sopra Canavacc.

Don Pietròn era gros e alt (è per quest, che invec de chiamal Don Pietre, la gent el chiamava "Don Pietròn");  quant era giovin era stat t'i bersaglier e 'i er'armast l'abitudin de caminè svelt svelt, guèsi de corsa.

Era brav sa i su' parochièn e 'i aiuteva com podeva, anca se i temp erne duri e la miseria era nera.  C'aveva prò un difett, che anca lo stess arcnosceva, e 'i rincresceva 'na gran mucchia da essa dasmò, mo en li fèva propi a fanne a men: i piaceva un bel po' el vin.

Quant 'niva giò tel paes a chiapè la corriera per gì a Urbin, prima d'arrivè m'alla fermeta aveva da passè davanti a do' osterì: quella de Galfardo e quella de Delfo, e non c'era 'na volta che lo en se fermeva prima da un e pó da ch'l' atre a fè un quartin.

Era dispiaciutt un gran bel po' per sta su' debolessa e un bel giorne, che c'aveva da gì in Urbin, decid da stè fort e da non fermass ma l'osteria.  Dasmò passa davanti a Galfardo guesi de corsa, sensa alsè 'i occhj, sa 'l cor ch'i bateva più fort del solitt, e, sopratott, sensa fermass.

Alora tutt content va otra vers la fermèta dla coriera, e, arivèt davanti a ch'l' atra osteria, quella de Delfo, tot sodisfatt se dic:

«Bravo Don Pietro !  Se' stat propi brèv ! ... Come premi t' meriti mezz litre !!!»

... E arentra da Delfo.

 

Nota:

Don Pietro è stato realmente parroco di S. Andrea, piccolo agglomerato di case sulla collina sopra Canavaccio, dove si ergeva la torre (ora un rudere) chiamata "La Brombolona".

Egli è ricordato, oltre che per la particolarità raccontata nella storia, soprattutto per la sua generosità : quando venne investito lungo la strada (morì proprio per le conseguenze provocate da quell'incidente), teneva in mano una borsa con pane e pasta che stava portando alle famiglie povere della sua parrocchia.

 

 

Giuliana  Pambianchi

 La mi' poesia

Bravo Don Pietro !